چه زیبا شبی ست برای مردن

ستاره ای نیز مرد

موسیقی احساس مرا قلقلک میدهد 

نکند خدا به خواب رفته

شاید هم     نمیدانم !

کیست بر در میکوبد ؟

شاید ماث

به دنبال جایی گرم

اما تابستان است

                        شبی زیبا برای مردن .

خوابم نمی برد

شاید هم خوابم نمی آید

نمی آید یا نمیبرد             باز هم نمیدانم

من خیلی نمیدانم

طلوع خورشید فردا عذابم میدهد از اکنون

چند سالیست فردا را نمیخواهم

                                               امروز که گذشت

خوش به حال حشرات 

                              که مست میشوند با خون من

خونم نذر حشرات

                              به شرط مرگم .

تو فقط با من باش !

تو مرو از بر من جای دگر

تو دو چشمت بربند       با دلت حسرت من را بنگر

امشب از دوری فردای تو من نالانم

چه بگویم که بیانش به کسی نتوانم

فکر فردا و سفر کردن تو

فکر یک لحظه فراموشی من در دل تو

فکر آن مردم پر مکر و فریب که ترا میبینند

وای بر من ! کاش ترا میدیدند     که فقط جسم ترا میبینند

فکر آن چهره پر مهر و لب پر شررت

فکر آن طره مشکین و میان و قدمت

فکر آن نرگس عاشق کش شهر آشوبت

که دگر بار که را دیده و دل میسوزد

خواب را آشفته ست       روح را آزرده ست

با خودم اندیشم 

   که چنین گر بکند دور فلک گردش خود  

   چه شود عاقبت عشق من و قصه ی تو

دو سه روزی نه پیامی نه سلامی از تو

بعد از آن هم نه دگر نام و نشانی از تو

من بمانم به امیدی که بیایی برهانیم از غم

یک دو روزی و سه روزی و به ماهی و به سال

گرچه من خوب بدانم که نخواهد شدنم روز وصال

قصه تلخ خود آواز کنم در سازی

     بروم جار زنم هر جایی

تک و تنها غم عاشق شدنم تقریرم

شعر و بیت و غزل و قافیه در هم ریزم 

سالها بعد ترا خواهم دید !

در خیابان فلان

               یا که در حادثه ای که شلوغ است به اندازه تنهاییمان

                                        و تو هم تنهایی !

چشم بر چشم تو میدوزم من

                           تو مرا میبینی

من گذر میکنم از خاطر تو    و    تو هم میگذری

باز میگردی و مرا مینگری

شانه ام سنگین است از نگاهت 

                                          اما

                                             دلبرم منتظرست  !!!  

  زمستانا بمان  مگذر        بهاران را نمیخواهم

  زمستان پای محکم کن    بهاران را نمیخواهم

  بهاران فصل بارش وقت آغاز است

  نه بارانش نه آغازش       بهاران را نمیخواهم

  زمستان فصل رخوت مژده مرگ است

  زمستان پای محکم کن      که من محبوب خود من مرگ را میخواهم   

  ای خسته تر از فریاد

  ای سایه ی ویرانی

  ای مشکل جانفرسا     از من تو چه میخواهی ؟

  من باد بپیمایم  از باده نمیدانم   

  رنجم بده مستم کن  من عشق نمیدانم

  من خاطره ای تلخم

  عصیان بنما بگذر

  پا کوب و بیفشان دست   

  آرام زمن بگذر

  من لایق هیچستان   تو زاده ی بارانی

  من خسته و دلمرده  گویند تو جانانی

  ما را چه به کار هم ! من سایه خود کـشتم   تو نور جهانتابی

  آه این قلم سرخم آتش زده بر کاغذ 

  آتش به دلم افکن ای سایه ی ویرانی 

  بگذار بسوزم من در آتش دانایی

  جایی که به جهل آیند هر روز به مهمانی

  من نغمه ی ناجورم

  همدرد نمی جویم

  خود را برهان از من

                  ای زنـدگـیم بـگذر .  

 من به زوال میروم       من به پریشانی شب

 من به زیارت خزان       من به ضیافت غضب 

روح سپرده ام به گور      گوش به آهنگ چَگور 

نیست در این میان کسی جسم مرا کند به گور ؟!!!

نوبت مرگ من است

مرگ نعره زنان آمده است

مشت میکوبد بر در و مرا می طلبد

از پس سالهایی که گذشت

از پس حادثه ها

از پس خوب و بد زندگیم آمده است

آه ای مرگ ! تو ای مژده ی آزادی من

اینهمه خشم تو چیست ؟

از چه اینگونه به لب کف داری ؟

از چه در چشم شطی خون داری ؟

آه ای مرگ تو مزدور زمین !

به کدامین پاداش میکنی تیمارش

می نهی عمر گرانمایه خود در راهش

بگذرم وقت جدل نیست

زمان ناچیز است

نوبت مرگ من است

ولی این ناله وفریاد تو مرگ

اینهمه زشتی و آن چهره ی پر ننگ تو چنگ نزند بر دل من

ذره ی واهمه ای در دل من نندازد آنچه که میشنوم

مشت بر در مزن ای یار قدیم

خوب بنگر تو مرا

آشنا می یابیم

سالهایی ست که من با تو ندیمم ای مرگ

پنجه در پنجه تو میفشارم هر شب

تو کهن یار منی

تو شرابی ، تلخی

لیک بر این تن رنجور رهایی بخشی

پیمانه بده بده بنوشم

ای مرگ تو را حلقه به گوشم

تو مرا میبری آنسوی گمان

سرزمینی که در آن بوی خدا می آید

سرزمینی که در آن شعر دهان می زیبد

و خدا عشق به پیمانه هر رهگذری میریزد

با اینهمه امشب تو دگر گونه ای ای دوست

غمگین و فسرده و حزینی ای دوست

امشب که مرا بال دهی و برهانی

امشب که مرا پیش خدایم برسانی

امشب که مرا مجلس بزم است

پس چیست سبب یار که در کام تو زهر است ؟

تو چه میگویی ؟ غمت بهر من است ؟!!!

چه غمی ؟!!!

شادترینم اینک

که به دیدار خدا نزدیکم

تو چه میگویی مرگ

من بدانجا نروم ؟؟؟

حرف بیهوده مزن یاوه مگو

گر به آنجا نروم پس به کجا خواهم رفت ؟

تو چه گفتی ؟

تو چه گفتی ؟

وای بر من

          دوزخ !!!

 روح آزرده من باز به شعرم واداشت

 دل من گفت که غم را بنشانم با آن

 قلمم در دستم

 نشئه از افیون و بر فرش نظر را بستم

 روح من در پرواز  

 من پی قافیه ها میگردم

 واژه و حرف و کلامم بسیار

 شعر من در آغاز

 سخنم بی پایان

 ولی افسوس و بسی درد که شعر ندهد تسکینم

 من که در شعر بسی زیسته ام

 من که حافظ به دل آویخته ام

 من که ثالث بَرَدم در افلاک

 من که سهراب ببینم در خواب

 امشبی را که دلم صد پاره ست

 امشبی را که غمم در خانه ست

 امشبی را که مرا تنهایی 

 که مرا ترس 

 که مرا وحشت پوسیده شدن 

 در بغل می فشرد 

 پس چرا بال خودت را نگشایی ای شعر 

 همچو ایام گذر کرده چرا 

 دست من را تو نگیری پر مهر 

 که مرا اوج دهی تا به ژرفای خیال 

 فارغ از بود و نبود 

     بی خیال از غم نان 

            تا به نسیان زمان

 من که روزی شعرهایم از لبان قدسیان پر میکشید

 واژگان بیت من دلها به آتش میکشید

 من که شعرم زینت لعل بتان

 هر کلامش سکر می اندر میان

 من که با شعرم مسیحا پایکوب

 تا به افلاک خدا پر می گشود

 این زمان این شب در این منحوس وقت

 این پر پرواز من

           ایمان من

              این مقدس تر زمریم 

                      ناله ام

             هی هی و هی های کودک سالیم 

                   این وداع آخرین با زندگی 

               این سلامی نشئه از سر زندگی 

              این همان عشق نخستین در نگاه   

                     اضطراب اولین دیدار یار   

                این صدای شیون و زاری مرگ

              خش خشی برپا شده از جان برگ   

                 این صدای خستگی های پدر  

                   در درون خانه اما در به در

                این همان درد وفراق و هجر من

                   این حصاری دور تنهایی من

 این پر پرواز من

                این شعر من          

                  خسته تر از خاطر رنجور من

تیر آخر بر کمان بگذاشته     آتشی سوزان به پا افراشته

  آنهمه آتش که بر دلها کشید 

  عاقبت یکجا همه بر خود جهید 

  امشب این شعر سپید من سیاه 

  وسعت دریایی بیتم تباه 

  ولی اما 

  شعر من هرگز از آن من نبود 

  حرف و لفظ و واژه هایش او سرود 

هر کلامی بر لبم جان میگرفت طینت آدم به نیکی می سرشت

  جوششی از عشق یارم بود یار

  صد هزاران مرتبه زان عشق شیرین یاد باد

  رفت و من در خود تکیدم سوختم

  جان به لب آمد لبم را دوختم

  با خودم گفتم دگر شعری نمیخواهم سرود

  گر سرایم نیز چون یارم نمی خواند مرا از آن چه سود

  شعر من آوای اسرافیل باد

  گر سرایم تار و پودم نیست باد .  

                                  راستی شعر مرا میخواندی ؟!!!

با خودم میگفتم

ماجرای من و معشوق مرا پایان نیست

آنچه آغاز ندارد نپذیرد انجام 

من و یک شاخه ی یاس

من و یک بیت غزل

من و یک عالمه شور

من و صد دلهره از دیدن یار

من و صد دیده مشتاق به آن

در حضورش دلگرم

با وجودش خرسند

مست از عطر تنش

شاد از شور و شرش

سرخوش از رویت جان

زنده از دیدن یار

مست از بوی حضور

من و یک عالمه شور

خاطر آزارترین فاجعه ها

گریه و اشک گوهرسایش بود

دل من در طلب شادی او

ذره خاکی ز سر راهش بود

سالها بود چنین

من به او عاشق و صد مرتبه این عشق فزون

آتشی بود که سوزاند مرا تار وجود

دیگر هر لحظه دوری ز نگار

دوزخی بود که تاریخ نگاشت

وصل او قصد دل و جانم گشت

من بدان کوشیدم

تا فلک آنچه مرا بود سزا در دل هشت

آه ای فرهاد دل افگار  کجا هست مجنون

هردو آیید و ببینید

که عشق

آنچنان میکُندت با تن و روح و دل و جان

که هوس گر بکنی وصل نگار

تیشه و کوه و طناب مانعی نیست چنان

آه ای کاتب تاریخ نگار

قصه ی عشق مرا هم به نگارم بنگار

دنیا به مرادم

گل در بر و می در کف و معشوق به کامم

من و هر روز سلامی

من وهر لحظه گلی

من و هر لحظه غزل

من و هر ذره جانم چو شرر

اما او ؟!!!

او به من عاشق بود ؟!!!

چه سوالی ز سر من بگذشت

آه این تاب مرا نیست

جوابی به جز آری شنوم

بی گمان عاشق من می باشد

من که او را بپرستم چو خدا

او چگونه نکند یاد مرا

آری آری بی گمان عاشق من می باشد .

ولی افسوس و صد افسوس و فغان

هرچه می اندیشم

من نیابم هرگز

ذره ای عشق و وفا در دل او

هیچ در خاطر من نیست

به جز سردی او

عشق من نفکنده در جانش شرر

آه ای وای بر من

عمر من رفتش هدر

چو بدیدم جام عشقی که به من داده تهی ست

دلم از غصّه این قصه گسیخت

دیگرم میل تکاپویی نبود

عشق او در قلب من دیگر فسرد

دگرم نیست مرا میل به او .

چاره ای نیست مرا جز رفتن

روزهاییست چنین

ولی امروز دگر آنروزست

روز پایان من است

روز انجام من و عشق من است

من دگر بی رخ آن حور پری وش هیچم

گرچه از روی جوانم

ولی در دل پیرم

شب پاییزی بود

برگها در پرواز

من و دیدارش باز

آخرین دیدار است

چشمهایم پر اشک

یادم آید اولین دیدار و عهد جاودان

من به او گفتم که قلبم بهر رویت می تپد

خنده ای کرد و بگفتا وصل ما هم می رسد

ولی امروز چنین !

من و آن شاخه ی یاس

من و آن بیت غزل

من و آن دلهره ها را

همه را

سردی عشق به آتش زد و خاکستر کرد

دیدمش دیگر بار

خفته در دامن ماه

روی او در مهتاب

دل من در تب و تاب

که بمانم آیا ؟

ولی من بار سفر را بستم

من دگر رفتنی ام

لیک ای پای بایست

دیده ام وسوسه ای  می بیند

یعنی من ماندنی ام ؟

باورش بس مشکل

مشکل و وسوسه انگیز و غریب

بازهم می نگرم

روی تخت شاخه ی یاس

شاخه یاسی با غزل در زیر آن

از برای من بُوَد

اما چه دیر .

من دگر بار سفر را بستم

ماندنم جایز نیست

ای خداحافظ عشق

به تو بدرود حیات

من و پرواز ز کوهها به عدم

تو و آن یاس و غزل !!!

بالا برود . او پس از سالها آماده سازی٬ماجراجویی خود را آغاز کرد

ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود میخواست ٬ تصمیم گرفت

تنها از کوه بالا برود .

شب بلندی های کوه را کاملا در بر گرفته بود ومرد هیچ چیز را نمیدید

همه چیز سیاه بود .

اصلا دید نداشت و ابر روی ماه وستاره ها را پوشانده بود .

همانطور که از کوه بالا میرفت چند قدم مانده به قله کوه ٬ پایش لیز خورد

و از کوه پرت شد .

در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید

و احساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله قوه جاذبه او را

در خود میگرفت .

همچنان سقوط می کرد و در آن لحظات همه رویدادهای

خوب و بد زندگی به یادش آمد .

اکنون فکر میکرد مرگ چقدر به او نزدیک است .

ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد .

بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را

نگه داشته بود .

و در این لحظه برایش چاره ای نماند جز آنکه فریاد بکشد :

                     (خدایا کمکم کن)

ناگهان صدای پر طنینی که از آسمان شنیده می شد جواب داد :

( از من چه میخواهی ؟ )

- ای خدا نجاتم بده

-واقعا باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم ؟

-البته که باور دارم .

- اگر باور داری طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن

یک لحظه سکوت ...

و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد .

گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند .

بدنش از یک طناب آویزان بود و با دستهایش محکم طناب را گرفته بود

در حالیکه فقط یک متر از زمین فاصله داشت!!!

و شما ؟

چه قدر به طنابتان وابسته اید ؟

آیا حاضرید آن را رها کنید؟

در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید .

هرگز نباید بگویید که او شما را فراموش کرده ٬

یا تنها گذاشته است .

هرگز فکر نکنید که او مراقب شما نیست .

به یاد داشته باشید که او همواره شما را

با دست راست خود نگه داشته است .