| تبليغات | X |
دیریست که از شعر و غزل لبریزم
بادیدن هر شعر دلم میریزد
گویم به خودم که چند بیتی بزنم
مانند همین شعر به نیمه اش در گیرم
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387ساعت 2:2 توسط رضا
|
در زندگی زخمهایی هست که روح را مانند خوره در انزوا میخورند این دردها را نمیشود به کسی گفت....
اما شاید در چنین وبلاگی بتوان نوشت.
کویر 1352
آوای آزاد
تنهای دل شکسته
allvllir-llvll
نغمه
آوای رهایی
شیده
سپهر بناب
استرونگ رایانه
حدیث آرزومندی
